Lee Konitz & Warne Marsh - Super Saxes - Jazz & Tzaz No 221-222

Ο LΕΕ ΚΟΝΙΤΖ ΚΑΙ Ο WARNE ΜΑRSΗ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΗΣ «ΣΧΟΛΗΣ LΕΝΝΙΕ ΤRISΤΑΝΟ» ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΣΑΞΟΦΩΝΟ.

ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ «ΜΕΤΑΦΡΑΣΟΥΜΕ» ΑΥΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΕΣΙΜΟ ΤΟΥ ΜΠΙΜΠΟΠ ΤΟΥ CHARLIE ΡΑRKER ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΖΑΖ.

ΔΥΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ COOL ΤΥΠΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' OΛΑ...

Περιεχόμενα:

1. Lee Konitz: Kary's Trance

2. Lee Konitz: Everything Happens to Me

3. Lee Konitz: All of Me

4. Lee Konitz & Warne Marsh: Topsy

5. Lee Konitz & Warne Marsh: There Will Never Be Another You

6. Lee Konitz & Warne Marsh: I Can't Get Started

7. Warne Marsh: It's All Right With Me

8. Warne Marsh: My Melancholy Baby

9. Warne Marsh: Just Squeeze Me

Cal Tjader - Jazz Vibes With A Latin And Blue Tinge - Jazz & Tzaz No220

Ηχογραφήσεις του βιμπραφωνίστα (κυρίως) και περκασιονίστα Cal Tjader από τα μέσα των fifties.

Κομμάτια που δίνουν jazz vibes - με χαρακτηριστική λάτιν και blue απόχρωση. Αυτό που ακριβώς ήταν και έκανε ο Cal Tjader μια ολόκληρη ζωή - και έμεινε μοντέρνος για αυτό ακόμα και μετά θάνατον, με την έλευση της λάτιν τζαζ.

Jazz vibes όμορφα και απολαυστικά - χωρίς τη φθορά του χρόνου...

Περιεχόμενα:

1. Sonny Boy / Jolson, DeSylva, Brown, Henderson 1954

2. I'll Remember April / Raye, DePaul, Johnston 1954

3. This Can't Be Love / Rodgers, Hart 1954

4. Tenderly / Lawrence, Gross 1954

5. Dearly Beloved / Mercer, Kern 1954

6. Chloe / Daniels, Kahn 1954

7. Bye Bye Blues / Hamm, Bennett, Lown, Gray 1954

8. Autumn Leaves / Prever, Mercer, Cosma 1954

9. I've Never Been In Love Before / Frank Loesser 1955

10. There Will Never Been Another You / Warren, Gordon 1955

11. How About You / Lane, Freed 1955

12. Jeepers Creepers / Warren, Mercer 1955

13. My One and Only Love / Mellin, Wood 1955

14. Imagination /Burke, Van Heusen 1955

15. I'll Know / Frank Loesser 1955

John Cotrane - Soultrane (Jazz & Tzaz No219)

Από την πρώτη περίοδο της ουσιαστικής δισκογραφικής παρουσίας του John Coltrane, στα μέσα και προς τα τέλη των fifties, μια σημαντική σελίδα είναι η συνάντησή του με τον πιανίστα / συνθέτη Tadd Dameron και τη μουσική του.

Εδώ έχουμε μια ιστορική session των δυο τους καθώς και δυο επιπρόσθετα εκτενή κομμάτια όπου ο Trane παίζει μουσική του Dameron.

Περιεχόμενα:

1. Mating Call (Tadd Dameron) 1956

2. Gnid (Tadd Dameron) 1956

3. Soultrane (Tadd Dameron) 1956

4. On a Misty Night (Tadd Dameron) 1956

5. Romas (Tadd Dameron) 1956

6. Super Jet (Tadd Dameron) 1956

7. Our Delight (Tadd Dameron) 1957

8. Good Bait (Dameron, Basie) 1958

Euro-jazz 2011 - Jazz & Tzaz No218

Από το 2001 μέχρι σήμερα - για 11 συνεχή χρόνια - το Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ jazz στην Τεχνόπολη έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πιο ξεχωριστούς και σημαντικούς καλλιτεχνικούς θεσμούς στην Αθήνα.
Με το τέλος της Ανοιξης και το πέρασμα στο καλοκαίρι, το Φεστιβάλ αυτό, που είναι πάντα ανοιχτό στον κόσμο, φιλοξενεί μουσικούς και γκρουπ από όλη την Ευρώπη, και καταγράφει κυρίως τα νεανικά μουσικά ρεύματα που κυριαρχούν στην ευρωπαϊκή τζαζ σκηνή.
Ποικίλα μουσικά στυλ και νέα ανερχόμενα ταλέντα που αποτελούν το «αύριο» της ευρωπαϊκής τζαζ βρίσκονται πλάι σε καταξιωμένα ονόματα του «σήμερα» και ζωγραφίζουν μαζί τις πολύπλερες και πολύμορφες τάσεις στην τζαζ, που απλώνονται από την κλασική και παραδοσιακή τζαζ που ξέρουμε έως την μοντέρνα nu jazz, ταξιδεύοντας παράλληλα σε όλες τις μουσικές του κόσμου - έχοντας πάντα σαν επίκεντρο την Ευρώπη...
Η ευρωπαϊκή jazz αποτελεί ήδη από τα μέσα των sixties το πιο δημιουργικό πεδίο ανάπτυξης της σύγχρονης μουσικής και, στην πορεία του χρόνου, κάθε χώρα της Ευρώπης έχει αποκτήσει τη δική της ταυτότητα σε σχέση με την τζαζ.
Αυτή τη διαδικασία και ποιότητα καταγράφει εδώ και 11 χρόνια το Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ jazz, που ωριμάζει και γίνεται όλο και πιο απολαυστικό καλλιτεχνικά μέσα στο χρόνο κρατώντας τη δροσιά και την απόλαυση που προσφέρει το πρωτόγνωρο...
Για φέτος, εμβόλιμος μέσα στις κανονικές εκδηλώσεις του Ευρωπαϊκού Φεστιβάλ jazz είναι ο ξεχωριστός χαρακτήρας της Βalkan jazz.
Τέσσερα διακεκριμένα γκρουπ, με ευρύ βαλκανικό χαρακτήρα στη μουσική τους, εμπλουτίζουν την κανονική ροή του προγράμματος.
Παράλληλα, η έκθεση φωτογραφίας του Χρήστου Κοψαχείλη και του Λευτέρη Αρβανίτη, δυο ανθρώπων που έχουν καταγράψει με τον φακό τους όλες τις σημαντικές στιγμές των τζαζ δρώμενων στη χώρα μας επί σειρά ετών, δίνει μια εικαστική αίσθηση στα συναυλιακά events...
Η γιορτή είναι μπροστά μας, στην Τεχνόπολη, 25 με 29 Μαΐου...

Περιεχόμενα:

1. Austria / Michaela Rabitsch & Robert Pawlik - Time After Time

2. Belgium / Christian Mendoza Group - Sleep

3. Czech Republic / Ondrej Kabrna Trio - The Time is Over (Cas se navrsil)

4. Denmark / Ibrahim Electric - Borat
5. Greece / Nikos AnadolisTrio - In A Sentimental Mood
6. Slovakia / Katarina Koscova - Blues o nespavosti
7. Spain / Nono Garcia & Tito Alcedo - Los duros antiguos
8. Sweden / Nils Berg Cinemascope - Marlon
9. The Netherlands / Marzio Scholten - World of Thought

Ray Charles - Jazz + Genius - Jazz & Tzaz No217

Δύο σετ ηχογραφήσεων που αντιπροσωπεύουν την μουσική ιδιοφυία του Ray Charles σε σχέση με την straight soul jazz αφενός και την σουινγκάτη ορχηστρική ερμηνεία αφετέρου.

Στην πρώτη περίπτωση ο Ray είναι καθαρός post-bop πιανίστας και στην δεύτερη προσθέτει και την εξαιρετική τραγουδιστική του τέχνη που όλοι ξέρουμε...

Ο Ρέι Τσαρλς Ρόμπινσον γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1930 και μεγάλωσε με τη μητέρα του και το νεότερο αδελφό του Τζορτζ στην Γκρίνβιλ της Φλόριντα. Στα 5 του χρόνια ένα δράμα συντελείται καθώς ο Τζορτζ σκοτώνεται μπροστά στα μάτια του. Λίγο μετά εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα γλαυκώματος, με αποτέλεσμα να τυφλωθεί σε διάστημα μερικών μηνών. Πριν από αυτά τα κρίσιμα περιστατικά της ζωής του ο Ρέι είχε αρχίσει «τις εξερευνήσεις του» στο πιάνο με την καθοδήγηση ενός γείτονα του, του Γουίλι Πίτμαν. Το 1937 γράφεται στη σχολή τυφλών του Αγίου Αυγουστίνου, όπου μαθαίνει γραφή κι ανάγνωση, αλλά και μουσική, με το σύστημα μπράιγ. Διαθέτοντας εκπληκτικά χαρίσματα τελειοποιεί την ερμηνεία του στο πιάνο, το όργανο, το άλτο σαξόφωνο, την τρομπέτα και το κλαρινέτο. Στους μουσικούς που τον επηρέασαν περιλαμβάνονται οι Σοπέν και Σιμπέλιους από την κλασική μουσική κι οι Αρτ Τέιτουμ και Άρτι Σόου από την τζαζ. Μετά τα θάνατο της μητέρας του, στο τέλος του πολέμου, αποφασίζει να ζήσει από τη μουσική. Συγκεντρώνει κάποιες οικονομίες (600 δολάρια) κι εγκαθίσταται στο Σιάτλ, στην ακτή του Ειρηνικού, όπου φιλοξενείται στα σημαντικότερα κλαμπ της πόλης. Η μόδα της εποχής είναι τα «κοκτέιλ τρίο» του τύπου Νατ Κινγκ Κόουλ και Τσαρλς Μπράουν.

Ο Ρέι Τσαρλς παραλείπει πλέον το πατρώνυμο του, Ρόμπινσον, για να αποφύγει τη σύγχυση με το διάσημο μποξέρ Σούγκαρ Ρέι Ρόμπινσον. Εκείνη την εποχή εμπνέεται ιδιαίτερα κι εμπλουτίζει το ρεπερτόριο του με επιδράσεις από το γκρουπ Tympani Five του Λούις Τζόρνταν.

Είναι η ιστορία μιας μουσικής "ιδιοφυίας" που ήρθε αντιμέτωπη με μια σκληρή μοίρα. Είναι η ιστορία του μεγαλύτερου καλλιτέχνη της σόουλ. Το έργο του χαρακτηρίστηκε στο σύνολο του από τη δύναμη της θέλησης και της αυτοπειθαρχίας. Αυτή η αποφασιστικότητα, σε συνδυασμό με το ταλέντο του, επέτρεψε στον Ρέι Τσαρλς να εξελιχθεί σε "Genius", μια αδιαμφισβήτητη ιδιοφυία της μαύρης μουσικής. Όπως έχει πει και ο ίδιος: "Μπορούσα να διαλέξω - ή να καθίσω στη γωνιά ενός δρόμου μ' ένα λευκό μπαστούνι κι ένα πιατάκι, ή να κάνω ότι μπορούσα για να γίνω μουσικός."

Περιεχόμενα:

1. The Ray (Quincy Jones) 1957

2. My Melancholy Baby (Burnett, Norton, Watson) 1957

3. Black Coffee (Webster, Burke) 1957

4. There's No You (Adair, Hooper) 1957

5. Doodlin' (Horace Silver) 1957

6. I Surrender Dear (Barris, Clifford) 1957

7. Undecided (Shavers, Robins) 1957

8. It Had To Be You (Kahn, Jones) 1959

9. Alexander's Ragtime Band (Irving Berlin) 1959

10. When Your Lover Has Gone (E.A. Swan) 1959

11. Deed I Do (Hirsch, Rose) 1959

12. Just For A Thrill (Armstrong, Raye) 1959

13. Don't Let The Sun Catch Your Cryin' (Joe Greene) 1959

14. Am I Blue (Clarke, Akst) 1959

15. Come Rain Or Come Shine (Mercer, Arlen) 1959

Duke Ellington & His Orchestra - "At His Very Best" - Jazz & Tzaz No216

Μεγάλη κουβέντα να τιτλοφορεί κανείς ένα άλμπουμ / συλλογή του Duke Ellington "At his very best", καθώς το σύνολο του ηχογραφημένου του output - που καλύπτει, σίγουρα, μισόν αιώνα - είναι σε υψηλό (ή high) επίπεδο.

Η αλήθεια είναι ότι όταν αρχίσεις με την μουσική του Duke πολύ δύσκολα ξεμπερδεύεις!

Η ποσότητα και η ποιότητα είναι τόση και τέτοια που μπορεί να σε κρατάει απασχολημένο (με την καλή έννοια!) για πολύ καιρό.
Αν σ' αυτή τη συλλογή λοιπόν δεν έχουμε μαζέψει τα απολύτως καλύτερα κομμάτια του Duke, τουλάχιστον μπορούμε να πούμε oτι κατά 90% το έχουμε πετύχει!
Είναι κομμάτια που, σε μεγάλο μέρος, ανήκουν στην εκπληκτική ορχήστρα που είχε ο Duke ΕΙΙington στις αρχές των forties (με τον Jimmy Blanton και τον Βen Webster), έχουμε το εκτενές αριστούργημα του, "Βlack, Βrown & Beige", και μερικά ακόμα - από τα καλύτερα του...

Περιεχόμενα:
1. Jack the Bear
2. Concert for Cootie (Do Nothin' Till You Hear From Me)
3. Harlem Air-Shaft
4. Across the Track Blues
5. Chloe (Song of the Swamp)
6. Royal Garden Blues
7. Warm Valley
8. Ko-Ko
9. Black, Brown & Beige: a)Work Song b)Come Sunday c) The Blues d)Three Dances
10. Creole Love
11. Transblucency (A Blue Fog That You Can Almost See Through)

Charlie Parker - Bird with strings - Jazz & Tzaz No215

"Βird"... Ο άνθρωπος που άλλαξε την τζαζ - και τη μουσική - στα μέσα του 20ου αιώνα.

Η σύντομη ζωή του (πέθανε το 1955 στα 35 του), γεμάτη και δημιουργική αλλά και αυτοκαταστροφική, μπορεί να συνοψίζεται άνετα στο τρίπτυχο "Sex, Drugs & Rock 'n' Roll" - πολύ πριν αυτοί οι όροι μπουν στο λεξιλόγιο της ποπ κουλτούρας...
H ιστορία της τζαζ δεν μπορεί να εννοηθεί χωρίς τον Charlie Parker και ίσως μόνον ο Louis Armstrong και ο Μiles Daves είναι το ίδιο σπουδαίοι σε σχέση με τη φύση, τον χαρακτήρα και την εξέλιξη αυτής της μουσικής. Η μουσική του Ρarker, όπως και η ίδια η τζαζ, ήταν μια μαγική σύνθεση ξεχωριστών και φαινομενικά αντιτιθέμενων στοιχείων: Αφρική και Ευρώπη, λευκό και μαύρο, πειθαρχία και επανάσταση. Ο Βird ήταν επαναστάτης με την κοινή και στενή έννοια ότι έθεσε σε αμφισβήτηση τις παραδεκτές και συμβατικές αξίες. Εντούτοις, με την πάροδο του χρόνου δημιούργησε ένα στυλ που έγινε κοινή πρακτική με τον ίδιο τρόπο που ο Χάυντν και ο Μότσαρτ λειτούργησαν στην Ευρώπη του 18ου αιώνα.
Δύο ιστορικές sessions που κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στη δεκαετία του '50 σαν δύο ξεχωριστά 10ιντσα άλμπουμ.
Ο Charlie «Βird» Ρarker ηχογραφεί με ένα μικρό κλασικό σχήμα εγχόρδων και μια rhythm section της τζαζ, κάτι που ήταν εντελώς ασυνήθιστο για την εποχή του μπίμποπ.
Αυτές οι ηχογραφήσεις όχι μόνο άνοιξαν τον δρόμο και σε άλλους τζαζ καλλιτέχνες να ηχογραφήσουν με έγχορδα αλλά αποδείχθηκε ότι ήσαν και οι πιο εμπορικές και δημοφιλείς σε όλο το δισκογραφικό ρεπερτόριο του parker...

Περιεχόμενα:

1. Just Friends
2. Everything Happens to Me
3. April in Paris
4. Summertime
5. I Didn't Know What Time it Was
6. If I Should Lose You
7. Dancing in the Dark
8. Out of Nowhere
9. Laure
10. East of th Sun (West of the Moon)
11. They Can't Take That Away from Me
12. Easy to Love
13. I'm in the Mood for Love
14. I'll Remember April

"Jazz Classics 'n Gershwin" - Sarah Vaughan - Jazz & Tzaz No214

Η "Divine" Sara Vaughan, σε μια από τις καλύτερες φάσεις της καριέρας της, στα μέσα της δεκαετίας του '50, ερμηνεύει τζαζ στάνταρντς και, κυρίως, κομμάτια από το κλασικό songbook του George Gershwin.

Με σπουδαίες ορχήστρες να την συνοδεύουν, η Sara Vaughan αναδεικνύει όλο τον πλούτο της φωνής και της εκφραστικής της, ποιότητες που την τοποθετούν στην κορυφή της τζαζ διαχρονικά...

Η Sara θεωρείται η μεγαλύτερη τραγουδίστρια της σύγχρονης τζαζ.

Με εκπληκτική άνεση στους περίπλοκους ρυθμούς του μπίμποπ αλλά και στις «ελαφρές» μελωδίες του Μπρόντγουεϊ, η Sara Vaughan έδωσε μια καινούρια διάσταση στο ρόλο της τζαζ τραγουδίστριας ήδη από τη δεκαετία του '40.

Η καριέρα της κάλυψε την τζαζ και την ποπ και, αν και ξεκίνησε σαν τραγουδίστρια του μπίμποπ στην αρχή, στη συνέχεια έκανε μία εκπληκτική σταδιοδρομία στον κόσμο της σόου μπίζνες...

Περιεχόμενα:

1. Over the Rainbow (Arlen, Harburg) 1956

2. Soon (G & I Gershwin) 1956

3. Cherokee (Ray Noble) 1955

4. How High the Moon (Lewis, Hamilton) 1956

5. Sometimes I'm Happy (Caesar, Grey, Youmans) 1956

6. Maybe (G & I Gershwin) 1956

7. Someone to Watch Over Me (G & I Gershwin) 1957

8. The Man I Love (G & I Gershwin) 1957

9. How Long Has This Been Going On (G & I Gershwin) 1957

10. Summertime (Gershwin, Heyward) 1957

11. They All Laughed (G & I Gershwin) 1957

12. A Foggy Day (G& I Gershwin) 195 7

13. Do It Again (Gershwin, DeSylva) 1957

14. Embraceable You (G & I Gershwin) 1954

Gil Evans "Collection" - Jazz & Tzaz No213

Όπως μια χούφτα άλλοι Αμερικανοί καλλιτέχνες - ο Duke Ellington και ο Αaron Copland, η Martha Graham και ο ΑΙνin Ailey, η Louise Nevelson και ο Lackson Pollock - ο Gil Evans δεν έδωσε απλά νέες φόρμες στο μέσο του, την μουσική, αλλά δημιούργησε τον δικό του μοναδικό κόσμο: έναν κόσμο ήχων.
H ζωή του Gil Evans (1919-1988) και η πορεία του ήταν παράλληλη με τον συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο της αμερικάνικης τζαζ μέσα στον 20ο αιώνα. Αυτοδίδακτος μουσικός που έμαθε να ενορχηστρώνει αντιγράφοντας νότα προς νότα δίσκους 78 στροφών, ο Gil Evans είχε τη δική του ορχήστρα από μαθητές του γυμνασίου στα τέλη της δεκαετίας του '20.
Μέσα σε λίγα χρόνια το όνομα Gil Evans & His Orchestra έγινε δημοφιλέστατο στα κολεγιακά κυκλώματα της Νότιας Καλιφόρνιας και αυτός, όπως και μερικοί από τους μουσικούς του, άρχισαν να δουλεύουν στο Χόλιγουντ.
Ο Gil συχνά δούλευε πίσω από τη σκηνή, αόρατος από όλους εκτός από αυτούς που γνώριζαν το έργο του. Δεν τον ενδιέφερε η αυτοπροβολή - εκεί που κάποιος άλλος θα εκμεταλλευόταν το σταριλίκι του Davis, ο Εvans υποβάθμισε τον δικό του ρόλο. Και επειδή η κριτική της τζαζ πάντα σήκωνε και υπερασπιζόταν εύληπτες ταμπέλες, η μουσική του Ενans (όπως και του Μiles Daves) συχνά θεωρείτο «μη τζαζ».
Οι πρώτες προσωπικές ηχογραφήσεις του Gil Evans γίνονται παράλληλα με την σημαντική δουλειά και συνεργασία που έχει με τον Μiles Daves (στα άλμπουμ «Μiles Ahead», «Ρorgy & Bess» και, κατόπιν, «sketches of Spain»).
Εδώ ο Gil Evans χρησιμοποιεί την ορχήστρα (από 11 μελή έως 15μελή) και τις πρωτότυπες ενορχηστρώσεις του πάνω σε παραδοσιακό ή «στάνταρντ» υλικό της τζαζ και, μέσα από την προσέγγιση του, αναδεικνύει νέες ποιότητες...

Περιεχόμενα:
1 GIL EVANS&TEN / Remember (Irving Berlin) 1957
2 GIL EVANS & TEN / Big Stuff (Leonard Bernstein) 1957
3 GIL EVANS & TEN / Nobody's Heart (Rodgers, Hart) 1957
4 GIL EVANS & TEN / just One of Those Things (Cole Porter) 1957
5 GIL EVANS &TEN / If You Could See Me Now (Dameron, Sigman) 1957
6 GIL EVANS ORCHESTRA / St. Louis Blues (W.C. Handy) 1958
7 GIL EVANS ORCHESTRA / King Porter Stomp (Ferdinand "Jelly Roll" Morton) 1958
8 GIL EVANS ORCHESTRA / Willow Tree (Waller, Razaf) 1958
9 GIL EVANS ORCHESTRA / Struttin'With Some Barbecue (Armstrong, Raye) 1958
10 GIL EVANS ORCHESTRA / Manteca (Gillespie, Fuller) 1958
11 GIL EVANS ORCHESTRA / Davenport Blues (Bix Beiderbecke) 1959
12 GIL EVANS ORCHESTRA / Chant of the Weed (Don Redman) 1959

"High Jazz Standards" - Sonny Rollins - Jazz & Tzaz No212

Είναι, ασυζητητί, ο πιο σημαντικός - από άποψη ευρείας επίδρασης - σαξοφωνίστας που βγήκε στη μεταπολεμική ιστορία της τζαζ.
Άρχισε την επαγγελματική του καριέρα από τα εφηβικά του χρόνια και, μέσα σε μια πενταετία, έπαιζε με θρύλους της κλάσης ενός Τhelonious Monk. Στα τέλη της δεκαετίας του '40 - και πριν κλείσει τα 21 του χρόνια - ο Τheodore "Sonny" Rollins ηχογραφούσε με τους πιο σημαντικούς τζάζμεν της εποχής, τον Charlie Parker, τον Βud Powell, τον Μaχ Roach, τον Μiles Daves και τον Fats Navarro. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, στα 1955-56, η έκφραση «Saxophon Colossus» ακουγόταν φυσιολογική για τον Sonny Rollins και ο ίδιος είχε αναπτύξει μια μέθοδο μελωδικού / θεματικού αυτοσχεδισμού στο παίξιμο του που, σαν φόρμα, προσέγγιζε την τελειότητα.
Σήμερα, στα 80 του χρόνια, ο Sonny Rollins εξακολουθεί να μαγεύει από τη σκηνή τους ακροατές του - παλιούς και νέους.
Η «80th Birthday Tour» του ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο και περνάει από το Παλλάς της Αθήνας, στις 28 Νοεμβρίου 2010...
Εδώ δίνουμε την ουσία της ερμηνευτικής και αυτοσχεδιαστικής όψης της τέχνης του Sonny Rollins - και δέκα λόγους για τους οποίους ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στην κορυφή των μουσικών της τζαζ.
Το υλικό είναι στάνταρντ - και μάλιστα επιλέξαμε κάποια από τα πιο γνωστά και πολυπαιγμένα να βρίσκονται πλάι σε (λίγα) «άγνωστα» ή/και «ξεχασμένα», πλην όμως εξαίσια. Τα «Ηigh jazz standards» του Sonny Rollins, ως εκ τούτου, αποτελούν ένα μέτρο.
Ποιότητας, σύγκρισης, ιστορικής βαρύτητας - οτιδήποτε...



Περιεχόμενα:
1. Moritat
2. The Surrey With the Fringe On Top
3. Sonny Boy
4. Alone Together
5. There Is No Greater Love
6. Theme From Symphony No. 6 "Pathetique"
7. Shadow Waltz
8. You Don't Know What Love Is
9. How Are Things in Glocca Morra
10. I've Grown Accustomed to Your Face